Voeding & opvoeding

Ik ben mijn spreekuur voor die dag aan het voorbereiden en ik zie in mijn agenda dat er ’s middags een eerste gesprek gepland staat voor een jongetje van 5  jaar. Als ik die middag de naam van de familie roep in de wachtkamer, dan komen zijn ouders naar me toe gelopen. Ik vraag of het klopt dat ze voor hun 5-jarige zoon zijn gekomen en inderdaad, dat is zo. We hebben 3 kinderen, vertellen ze, waarvan de oudste de neiging tot overgewicht heeft. Ze hebben hun kinderen thuis gelaten zodat ze een rustig gesprek met mij kunnen hebben hierover.

 

Heel prettig vind ik dit. Zonder dat het uitgesproken is, vertelt mij dit namelijk al heel veel over het gezin: de ouders nemen hun rol als opvoeders heel serieus, de gezondheid van hun kinderen vinden ze belangrijk, zij nemen de verantwoordelijkheid voor de voeding, het eetgedrag en de eetgewoonten van hun kinderen volledig op zich, willen een volwassen gesprek zonder afleiding door kinderen in de spreekkamer, zij begrijpen dat ik hun zoon die wél de aanleiding van dit gesprek is, niet nodig heb om mijn adviezen te kunnen geven.

 

Hoe anders maak ik het meestal mee: één van de ouders komt met het kind of met alle kinderen van het gezin  naar het spreekuur. Het gedrag van ouders en kinderen in de spreekkamer en de manier waarop zij met elkaar praten en omgaan kan mij al veel vertellen over de opvoedstijl die thuis gehanteerd wordt. Luisteren naar elkaar en elkaar laten uitpraten is er daar eentje van. Maar ook: hoe is het gedrag van het kind of de kinderen in de spreekkamer? Wat mij betreft zijn daarin 2 opties als het gaat om een kind in de onderbouw van de basisschool (tot en met 8 jaar). Het kind mag mee aan de tafel zitten naast de ouder, maar mag ook zelf spelen in een ‘kinderhoekje’ met speelgoed en boekjes dat in de spreekkamer aanwezig is.

 

Soms breken kinderen de spreekkamer zo ongeveer af. Speelgoed wordt over de vloer gekieperd, er wordt geschreeuwd, en ook gaan kinderen soms over op spelen met wat niet voor hen bedoeld is: lichtknopjes, onderzoekstafels, patiëntenfolders, de weegschaal. Hoe de ouder hiermee omgaat, vertelt mij ook iets over hoe het er bij hen thuis aan toe gaat. Corrigeert de ouder het kind? Door te praten of te schreeuwen? Luistert het kind hiernaar, gaat het de discussie aan of luistert het totaal niet? Als ik adviseer over gezonde voeding, maakt de ouder daar aantekeningen van, luistert de ouder actief door dieper op het onderwerp in te gaan, of zegt de ouder domweg tegen het kind: luister jij nou goed naar wat die mevrouw zegt?!

 

Voeding en opvoeding liggen dicht bij elkaar. Regels, duidelijkheid, structuur, regelmaat, het geven van het goede voorbeeld, samen met het hele gezin veranderen, zijn kernwaarden die in voeding maar ook in de gehele opvoeding belangrijk zijn. In welke mate ik dit nog moet uitleggen aan de ouder(s) op het spreekuur is heel wisselend, maar het helpt enorm als dat begrip er al is.

**********************
Vind je het leuk om mijn blogs te lezen? Deel de link dan met collega's, vrienden en kennissen op social media!
 
 

Puur

Mijn buurvrouw werd deze zomer door haar Kroatische familie opgespoord via facebook nadat ze elkaar zeker 20 jaar niet gezien hadden. Na van de schrik en de verrassing bekomen te zijn, besloot mijn buurvrouw samen met haar man een week naar deze familie toe te gaan om ze beter te leren kennen. Aldaar werden ze met veel onthaal en blijdschap ontvangen. Er moest een feestmaal komen, ter ere van het aanhalen van de familiebanden.

Dit feestmaal bestond uit een schaap dat ter plekke geslacht werd, en heel veel verse groenten. Een andere dag werden er forellen gevangen en die werden op de barbecue gelegd. Vers brood werd door de gastvrouw in een steenoven in de tuin gebakken. Het waren steeds volle tafels, eten in overvloed. Maar, zei mijn buurvrouw, het was dan enorm veel eten, het smaakte waanzinnig lekker en er werd ontzettend veel tijd besteed aan het voorbereiden en klaarmaken van de maaltijden. Alle ingrediënten waren lokaal, vers en puur. Er kwam geen E-nummer aan te pas.

Dat deed me denken aan de boeken van Michael Pollan. Hij is een Amerikaanse auteur, journalist, activist en professor journalistiek aan de universiteit Berkeley. Hij schreef ‘Een pleidooi voor echt eten’ en ‘Een pleidooi voor echt koken’. In deze boeken vertelt hij over de veranderingen die plaatsvinden in onze maatschappij waardoor we steeds meer ons eten gaan zien als produkten die uit pakjes, zakjes, potjes, blikjes komen. We zien niet meer de plant, struik, boom of koe.

In zijn boek las ik de volgende passage, die ik heel treffend vond: “Onderzoeken bevestigen dat we minder koken en elk jaar meer kant&klaar maaltijden kopen. De tijd dat er wordt besteed aan koken is sinds de jaren '60 met de helft verminderd naar een krappe 27 minuten. Amerikanen besteden minder tijd aan koken dan welk ander land dan ook, maar de algemene neerwaartse trend is mondiaal. En toch praten we steeds meer over koken en kijken we naar koken. We lezen over koken en gaan naar restaurants die zo ingericht zijn dat we rechtstreeks kunnen zien hoe het werk uitgevoerd wordt. We leven in een tijdperk waarin professionele chefs bekend zijn. Sommigen zijn zelfs net zo beroemd als filmsterren of atleten. Miljoenen mensen spenderen meer tijd aan het kijken hoe voedsel bereid wordt in programma's op televisie als Topchef en Masterchef dan dat ze feitelijk aan zelf koken besteden.”

Daarnaast vertelt hij wat de opkomst van fastfood betekent (naast natuurlijk de meest voor de hand liggende gevolgen van ongezond eten: de pandemie van overgewicht en obesitas met alle gevolgen van dien). Namelijk het steeds minder vaak thuis koken zorgt er ook voor dat we ook steeds minder samen aan tafel zitten om een maaltijd te delen. Fastfood en de industrie die steeds meer portieverpakkingen van tussendoortjes, koek, zuivel, chips etc maakt, zorgt dat wij andere dingen eten, onderweg eten en vaak alleen eten.

 

Samen eten, Michael Pollan omschrijft het prachtig als de fundering van het gezinsleven. Het zorgde voor mijn buurvrouw voor weer opnieuw een prachtige verbinding met haar familie, de cultuur en de natuur van het land.